maandag 30 mei 2011

De paradoxale eenheid

Soms kan ik heel zuiver voelen dat alles goed is zoals het is. Ben ik even los van het oordelen, ervaar ik de ruimte en onbegrensdheid van alles en weet dat het goed is. Op dat moment. Alles is goed.
Nu zou je denken dat ik zo'n ervaring krijg op momenten dat alles ook goed is naar de door ons zo gemakkelijk gebruikte maatstaven. Geen pijn, gevulde maag, tijd genoeg, mooi weer, dat soort zaken. Toch is dat meestal niet het geval.
Ik heb die ervaringen alleen als ik er helemaal ben. Ben waar ik ben. En dat heeft niets te maken met die etiketjes van goed of slecht. Ik kan er helemaal zijn als ik veel verdriet voel. En dan kan ik tegelijk met dat verdriet soms ook die enorme ruimte voelen en heel diep van binnen weten dat ik nergens bang voor hoef te zijn. Laat maar komen zoals het komt. Geeft niet. Maakt niet uit. En dat zeg ik dan niet uit onverschilligheid.
Ik vang op die momenten iets op van de volmaakte eenheid waar geen oordeel is. Dat is de Tao, waar vanuit de bomen, bloemen, planten, dieren en baby's en jonge kinderen leven. Vermoed ik.
Hafiz schreef er een prachtig gedicht over:

Alleen

Die Verlichte
Ene

Die het vormloze tot vorm blijft verleiden

Had de bekoring mijn 
Hart te winnen

Slechts een Volmaakte

Die altijd
Lacht om het woord
'Twee'

Kan je

Van

Liefde laten weten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen